Mendelssohns ELIAS

In 1836 voltooit Mendelssohn zijn oratorium Paulus. Daarna overweegt hij onderwerpen als Petrus, Saul en zelfs Christus’ afdaling in de hel.
Maar hij schrijft aan zijn vriend en tekstschrijver Klingemann: “Ik zou het fijn vinden als je Elias koos, verdeel het verhaal in twee of drie delen, en schrijf het met koren en arias die je zelf maakt in proza of rijm, of samengesteld uit bijbelteksten, maar met echt grote, krachtige, volle koren … Ik denk dat Elias en zijn hemelvaart aan het eind het beste zou zijn.” Uiteindelijk kiest Mendelssohn zelf de tekstdelen, voornamelijk uit de boeken der Koningen.
Het zou tien jaar duren voordat deze eerste ideeën uitmonden in het definitieve werk dat vandaag ten gehore wordt gebracht. In 1845 krijgt Mendelssohn een uitnodiging om voor het Birmingham Musici Festival een groot koorwerk te schrijven. Hij grijpt hiervoor terug op de oude plannen en zoekt nu voor de tekst de hulp van Julius Schubring (een geestelijke uit Dessau), die hem ook al geholpen had bij Paulus. Deze levert de tekst. Vanaf het begin is dit oratorium ‘tweetalig’ gedacht: ook de officiële Engelse bijbeltekst werd gebruikt. Daardoor werden soms muzikale ingrepen gedaan om de tekst kloppend te krijgen. Maar als gekozen werd voor het Duits, werd het resultaat in het Engels minder en andersom. Het werk wordt in grote haast gecomponeerd. Op 27 juli (een maand voor de uitvoering) schrijft hij aan zijn zuster Fanny:
‘Ik werk harder dan ooit, want een enorm deel van Elias is nog niet gekopieerd. En dat terwijl het eerste deel in Engeland al gerepeteerd wordt. Het eerste dat ik morgen doe is mezelf opsluiten, en ik kom pas weer tevoorschijn als Elias af is, wat nog wel een week of drie kan duren. Dat zweer ik bij mijn baard!’  Lees verder